عاشق شو تا مرز جنون

فروتل

elhambala2001 — Sun, 08 Nov 2009 04:52:59 GMT

یه لینگ بسیار خوب همه می تونن برن اینجا هر چی خواستن سفارش بدن http://www.frotel.com/ads-reg.php?moarref=3242

دلتنگی

elhambala2001 — Sun, 25 Oct 2009 07:45:54 GMT

آری همیشه قصه این چنین بوده است گفتی از دلتنگی هایم دیگر سخنی نگویم من امشب دلتنگی هایم را به دست باد سپردم تا این باد با دلتنگی هایم چه کند آیا دلتنگی های مرا به دریا خواهد برد؟ و فریادش را با فریاد موج های بیتاب یکی خواهد کرد؟ یا در این شب بارانی ... بر سنگفرش کوچه ی خلوت جاریش می کند یا شاید در شبی مهتاب آن را به نگاه یک غریبه که به ماه خیره شده بسپارد! یا شاید در پگاهی سرد در گوش دو پیکر خسته در خواب زمزمه اش کند! آیا کسی دلتنگی های مرا خواهد شنید؟ دلتنگی هایم را به باد سپرده ام... شاید این باد دلتنگی مرا در گوش تو ای ناب تر از غزل هایم زمرمه کند! بگذار برایت بگویم که امشب سخت دلتنگت هستم...............!

jhjhj

elhambala2001 — Sat, 08 Aug 2009 04:17:33 GMT

vbhjh

وقتی سخن با یاد تو آغاز می شود،

elhambala2001 — Tue, 04 Aug 2009 09:17:14 GMT

وقتی قلم به شوق تو می نگارد، وقتی دلم به فکر ساختن جامه ای سترگ و پرداختن واژه هایی ژرف و شگرف می افتد؛آنگاه عظمت و شکوه نامت همچون خورشید،چشم هایم را به فراوانی نورفرامی خواند و من غرق در کلمات آسمانی ، به تو می اندیشم ان الحسین (ع) مصباح الهدی و سفینة النجاة! آن گاه زمانه تصویری از دریا کشید؛ دریایی سرخ و زلال، مثل غروبگاهان خورشید، مثل امواج در هم تنیده شفق. تصویری که توانست عظمت انسان را از گودال قتلگاه، تا منتهی الیه آسمان نمایان سازد. آن گاه که هدایت انسان، با کشتی شهادت آغاز می شود و بشر فرود آمده از آسمان، از گرداب خاک به سدرة المنتهای افلاک عروج می کند. چه کسی می تواند به عظمت نورانیت نور در ظهر طاقت فرسای غربت پی ببرد؟! آن گاه که از کویر کربلا، چشمه چشمه حکمت می جوشید و شهادت در کام عطشناک زمین به گوارایی می رسید، عاشورا رقم می خورد تا مسیر هدایت این بار نه از مکه و مدینه، بلکه از کربلا آغاز شود. عاشورا، آخرین ثانیه های به بار نشستن تلاش هزاران پیامبر بود. عاشورا، واپسین لحظات دلواپسی حضرت زهرا (س) بود که در بغض غریبانه امام حسین (ع) جاری می شد. * * چگونه بپرهیزد از "شهادتی" که به خاطر آن، هستی یافته است. چگونه از شهادت گریزان باشد؛ که ازلی ترین سمبل شهادت،وجود جاودانه ی خود امام حسین (ع) است. چگونه می تواند به صلح با امثال یزید بیاندیشد؛ صلحی که حتی غضب خداوند را بر می انگیزد؟! آن گاه است که این سخن به کمال زیبایی می رسد:هیهات مناالذلة! چگونه می شود سفیر عشق خداوند بود و تلاش هزاران پیامبر را نادیده گرفت؟ تمام آن تلاش ها، هدایت ها، پیام ها، صحف، تورات، زبور، انجیل، فرقان، یعنی تمرین عاشقانگی برای سرافرازی در صحنه ایثار، ایثار جان و تن در مسلخ عشق! و چه زیبا امتحانی در جریان است که از کودک شیرخواره، تا مرد کهنسال میدان، می توانند تا خط پایان، عاشقانگی خود را در معرفت خداوند به نمایش بگذارند. تشنگی بهانه ای بیش نیست، برای حضرت علی اصغر که برای شهادت شتاب می کند! دریای کرامت سقا را چه جای حسرت به مشک های بخیل، آنگاه که اشک های عاشقانش را کرانه ای نیست! بگذار ندانند که اینان را زیستن جز تکلیف الهی و مرگ، جز عروجی عارفانه نیست! حضرت قاسم(ع) را چه جای نگرانی از فقدان زره، مهم، سهم لذتی است که از شهادت می برد! بگذار هر چه نیزه دارند بشکنند، بر جان عاشق نور؛ شوقی جز تکثیروذوقی جز تکبیرنیست. چگونه می تواند شِکوه کند، آن روح سترگ و بشکوه، که فخر آسمانیان است و رشک زمینیان! گودال قتلگاه، جز تصویری از اتحادعشق و عاشق و معشوق نیست! این دایره، دایره عشق است و این حلقه، وعدگاه وحدت عاشق و معشوق؛ حلقه ای که مسلخ عاشقانه اش مصداق "ثارالله" و غربت سرشار از اندوهناکی اش، تفسیر "والوتر الموتور" است. حلقه مي‏زنند اشك‏هايم، در طواف نامت و دلم، همپاي اشك‏ها، رهسپار كربلاي يادت مي‏شود و نام آسماني‏ات را بوسه باران مي‏كند. مولا جان، هرگاه عطر نامت بر خيالم مي‏وزد، دل به لحظه‏هاي عاشورايي‏ات مي‏دهم و سرشار از يادت، رو به روي گلدسته‏هاي دعا مي‏ايستم و سلام مي‏دهم؛ «السلام عليك يا ابا عبداللَّه‏(ع) ». سلام بر تو و غريبانه‏هايت! سلام بر تو و زخم‏هايت! سلام بر تو و گل‏هاي سرخ گلستانت كه حتي بين تمام لاله‏ها، برترين اند! سلام بر تو و آنکه روزی در پگاهان آدینه؛ جاده‏هاي انتظاررا پشت سر خواهد گذاشت و لبریز از نامت،عدالت را جار خواهد زد. خدایا همه اونایی که دلاشون آسمونیه ،نگاهشون بارونیه ،خنده هاشون بی ریاست، گریه هاشون رنگ یه دنیا شبنمه به همه چیزاهایی که تمنای درونیشونه برسون وعده ما یه سال دیگه کرب و بلا یه سحر زیر نور ماه، باشور اشک ، میدون مشک روبروی گنبد شاه منزلگه عشاق دل آگاه حسین است بهترو ساده ترین راه حسین است ازمردم گمراه جهان راه مجویید نزدیکترین راه به الله حسین است

((اللهم عجل لولیک الفرج ))

elhambala2001 — Mon, 03 Aug 2009 05:04:06 GMT

یا صاحب الزمان(عج) امان ز لحظه ی غفلت که شاهدم هستی!!!!! نمی دانم غیبت تو از کجا شروع شد؛ اما شاید از آن لحظه ای که آدم طعم میوه ی ممنوعه را چشید، تو به غربت تن دادی. شاید همان لحظه ای که خناس وارد وجود آدم گشت، تو غایب شدی. غیبت تو از آن لحظه ای شروع شد که حیا در بازار دیدگان تو به تاراج رفت، معرفت گمنام شد و عشق را با ترازوی هوس سنجیدند. غربت تو از آن لحظه ای شروع شد که حتی امر امامت را جاه طلبانی چون عمویت جعفر کذاب به بازی گرفتند و از آن پس چقدر زیاد شدند جعفرهای کذاب و مهدی های دروغین. غیبتت شاید آنگاه بود که من در نگاه تو به دنبال خویش گشتم و به جای تو، نفس سرکشم را پسندیدم. غربت تو از اولین لحظه ی غفلت من آغاز شد، از آن لحظه ای که چشمانم به جای دیدن نور تو رنگهای دنیا را پسندید، از آن لحظه ای که سنگینی سکوت تو مرا به فریاد به سوی خویش واداشت. آری مولا جان! غیبت تو از اولین گناه من شروع شد. و من بارها فهمیدم که تو غایب نیستی، و هزاران بار اعتراف کردم که: یار نزدیک تر از من به من است وین عجب بین که من از خود دورم !!!!! آقا! من غایبم. در صراط مستقیمی که تو هستی من نیستم. من راه را گم کرده ام و از تو دور شده ام و گرنه صراط مستقیم که هیچگاه غایب نمی شود. مهدی جان التماس دعا

وقتی سخن با یاد تو آغاز می شود،

elhambala2001 — Mon, 03 Aug 2009 04:58:00 GMT

وقتی قلم به شوق تو می نگارد، وقتی دلم به فکر ساختن جامه ای سترگ و پرداختن واژهایی ژرف و شگرف می افتد؛آنگاه عظمت و شکوه نامت همچون خورشید،چشم هایم را به فراوانی نورفرامی خواند و من غرق در کلمات آسمانی ، به تو می اندیشم ان الحسین (ع) مصباح الهدی و سفینة النجاة! آن گاه زمانه تصویری از دریا کشید؛ دریایی سرخ و زلال، مثل غروبگاهان خورشید، مثل امواج در هم تنیده شفق. تصویری که توانست عظمت انسان را از گودال قتلگاه، تا منتهی الیه آسمان نمایان سازد. آن گاه که هدایت انسان، با کشتی شهادت آغاز می شود و بشر فرود آمده از آسمان، از گرداب خاک به سدرة المنتهای افلاک عروج می کند. چه کسی می تواند به عظمت نورانیت نور در ظهر طاقت فرسای غربت پی ببرد؟! آن گاه که از کویر کربلا، چشمه چشمه حکمت می جوشید و شهادت در کام عطشناک زمین به گوارایی می رسید، عاشورا رقم می خورد تا مسیر هدایت این بار نه از مکه و مدینه، بلکه از کربلا آغاز شود. عاشورا، آخرین ثانیه های به بار نشستن تلاش هزاران پیامبر بود. عاشورا، واپسین لحظات دلواپسی حضرت زهرا (س) بود که در بغض غریبانه امام حسین (ع) جاری می شد. * * چگونه بپرهیزد از "شهادتی" که به خاطر آن، هستی یافته است. چگونه از شهادت گریزان باشد؛ که ازلی ترین سمبل شهادت،وجود جاودانه ی خود امام حسین (ع) است. چگونه می تواند به صلح با امسال یزید بیاندیشد؛ صلحی که حتی غضب خداوند را بر می انگیزد؟! آن گاه است که این سخن به کمال زیبایی می رسد:هیهات مناالذلة! چگونه می شود سفیر عشق خداوند بود و تلاش هزاران پیامبر را نادیده گرفت؟ تمام آن تلاش ها، هدایت ها، پیام ها، صحف، تورات، زبور، انجیل، فرقان، یعنی تمرین عاشقانگی برای سرافرازی در صحنه ایثار، ایثار جان و تن در مسلخ عشق! و چه زیبا امتحانی در جریان است که از کودک شیرخواره، تا مرد کهنسال میدان، می توانند تا خط پایان، عاشقانگی خود را در معرفت خداوند به نمایش بگذارند. تشنگی بهانه ای بیش نیست، برای حضرت علی اصغر که برای شهادت شتاب می کند! دریای کرامت سقا را چه جای حسرت به مشک های بخیل، آنگاه که اشک های عاشقانش را کرانه ای نیست! بگذار ندانند که اینان را زیستن جز تکلیف الهی و مرگ، جز عروجی عارفانه نیست! حضرت قاسم(ع) را چه جای نگرانی از فقدان زره، مهم، سهم لذتی است که از شهادت می برد! بگذار هر چه نیزه دارند بشکنند، بر جان عاشق نور؛ شوقی جز تکثیروذوقی جز تکبیرنیست. چگونه می تواند شِکوه کند، آن روح سترگ و بشکوه، که فخر آسمانیان است و رشک زمینیان! گودال قتلگاه، جز تصویری از اتحادعشق و عاشق و معشوق نیست! این دایره، دایره عشق است و این حلقه، وعدگاه وحدت عاشق و معشوق؛ حلقه ای که مسلخ عاشقانه اش مصداق "ثارالله" و غربت سرشار از اندوهناکی اش، تفسیر "والوتر الموتور" است. حلقه مي‏زنند اشك‏هايم، در طواف نامت و دلم، همپاي اشك‏ها، رهسپار كربلاي يادت مي‏شود و نام آسماني‏ات را بوسه باران مي‏كند. مولا جان، هرگاه عطر نامت بر خيالم مي‏وزد، دل به لحظه‏هاي عاشورايي‏ات مي‏دهم و سرشار از يادت، رو به روي گلدسته‏هاي دعا مي‏ايستم و سلام مي‏دهم؛ «السلام عليك يا ابا عبداللَّه‏(ع) ». سلام بر تو و غريبانه‏هايت! سلام بر تو و زخم‏هايت! سلام بر تو و گل‏هاي سرخ گلستانت كه حتي بين تمام لاله‏ها، برترين اند! سلام بر تو و آنکه روزی در پگاهان آدینه؛ جاده‏هاي انتظاررا پشت سر خواهد گذاشت و لبریز از نامت،عدالت را جار خواهد زد. خدایا همه اونایی که دلاشون آسمونیه ،نگاهشون بارونیه ،خنده هاشون بی ریاست، گریه هاشون رنگ یه دنیا شبنمه به همه چیزاهایی که تمنای درونیشه برسون وعده ما کرب و بلا یه سحر زیر نور ماه، باشور اشک ، میدون مشک روبروی گنبد شاه منزلگه عشاق دل آگاه حسین است بهترو ساده ترین راه حسین است ازمردم گمراه جهان راه مجویید نزدیکترین راه به الله حسین است

طوفان شد و شاخهء گل ياس شكست

elhambala2001 — Sun, 05 Apr 2009 09:41:19 GMT

طوفان شد و شاخهء گل ياس شكست.
در ديدهء مرد اشك الماس گذشت
بر سينهء مشك.تير جانسوزي خورد
يك علقمه ائينهء احساس شكست

.هر گاه دلي به عشق مي انديشد.پراز ابرهاي احساس و حماسه ميشودو مي بارد. پر از صداي پرندگان.
كربلا سرزمين عشق و احساس و حماسه و درد است... كربلا گستريه عاطفه هااي .پاك جانهاي تشنه افلاك.
امروز تمام هستي به حسين ميبالد. ؟امروز تمام اقيانوس ها. عطش خيمه هاي او را دارن.
باد ميوزد. ابرها را كنار ميزند..افتاب ميايد.صداي سم اسب ميايد..خوشابحال انكس كه امروز متواضعانه.؟
از خرمن گنبد حسين.خوشه ميچيند.و ياد اون در كنار فرات ارام ميگيرد.؟خانداني از اهل بيت خود بهتر؟.سراغ داريد.
..خداوند به همه شما جزاي خير دهد.اين حياط مدرسه اين كبوترهاي معصومي كه ما روزي به انها دانه ميداديم.
اين همان كوچه.اين همان خانه.همان درگاه. اين همان ايوان همان تكيه همان در. اه.؟. اهسته اهسته.
اندوه تو را به گلها گفتم.پر پر.. پژمرده شدن. غصه هاي تو را به آسمان گفتم. ابري غليظ شدن.
طوفان شد تكرك شد. و پريشان و بي قرار باريد. پائيز كه برگها. را زرد نمي كند.؟؟ اين داستان
سوزناك دل ما و رهروان توست. كه ما پاي حرف حق ايستادن را در مدرسه رهروي تو آموخته ايم؟
امشب باز تكه اي از اسمان ميان حافظه ماست.ما عابران معرفتيم.
و خوشا به حال ما كه قلبي داريم. كه در ان چشمه خورشيد است. ياد تو سيال است زمين بيابان بي كسيست.
اشكها چون دانه هاي گرم. چون.گردنبد مراواريد از هم كسسته ميريزند.جوانان سر به شانه هم ميگذارند.
و در گوش هم دلتنگي اقاشونو زمزمه ميكنن. و من خودم. به دعاي ايشان مشغولم.. ؟در بعضی شهرها برف باريد است..
سفيدي. همجا را پوشانيده است.اي درخت انار اي انارهاي كه اين سو و ان سو افتاده ايد.دانه دانه سرخ
بر اين سجاده سپيد.؟بر خيز بيا اي دوست.كه ما پير غلامان حسين ايم.گفتم جواني يادت هست.؟
.سياه پوشيده و گلاب زده. همراه هم .اه اي عطر شكوفه هاي جواني.صداي رويش راه او را.در عالم ميشنوم.
كه اين راه و اين عشق تعطيل .شدني نيست.چنانكه ماه و خورشيد تعطيل نمي شوند.؟ كه تا حقيقت هست.
اين راه و اين عشق هم هست.حتي اگر.كره زمين از ان طرف بچرخد؟.حسين جان.تا اني كه زنده ام.تركت.نميكنم.
در راه تو ديروز امروز است و فردا؟. باشد انان كه فردا به دنيا مي ايند.عاشقتر باشن..؟؟
كه كتابها همه راوي حقيقت توست. تيك تاك تيك تاك. .ميگذرد.فرصت بلاتكليفي نيست.؟؟
؟ كه دنيا جاي دل دل كردن نيست. يا سمت حسين.؟ يا..؟بايد با صداي بلند سمت خودت را اعلام كني. ؟
خواستم سلامي خدمت شما دوستان عزيز عرض كنم. و هم ياد بكنم از هموطنان جان.
كه در كنج كنج در گوشه گوشه اين عالم.
هستن. و الان با دلشون وقت پريشون بازيست. وقت قرار گرفتن. در سمت حضرت عشق با صداي بلنده.؟؟.
الان چقدر هم وطن داريم كه. ارزوي يك چكه تكيه هاي تهران را دارن. يا هر شهري.
ارزوي يك چكه هيت هاي كه در سرزمين ما هست دارن.؟ هر كجا كه دلي مي باشه ياد امام حسين هم هست.؟
هر كجا كه يك نفر ايراني باشه. و ماه محرم باشه. اونجا تكيه هم هست.و ياد حضرت سيد شهدا گراميست.
در هر صورت اين بهانه اي شد كه به هم وطنان در گوشه گوشه عالم.در حال زندگي كردن هستن و ياد اين روزها
و اين شبها هستن. و در غريبي دلشون با امام حسين (ع) هست. يك سلامي مخصوص جداگانه عرض كنم.؟
.درود به رندي كه.چون پياله گرفت.نخست ياد حريفان خسته جان افتاد.؟دستي كه مرهم است.بر اين زخم هاي
جاري. كه ياد تو سيال است. از محرم تا محرم. وارث راه توايم.در روستاها شهرها بالا و پايين. اين سو ان سو..
..مخفف اسم همه شيعيان خودت تويي.راز مشترك
مردمان اين سرزمين اسم توست.در اين روزها شب كه ميشود ؟خرده هاي خيال را به نخ ميكشم.
و با دل شهري شده ام. در پي مردان هيتي سينه زنان دعا گويان به ميدان ها ميروم.
بر كف نماند چيزي.غير از دلي شكسته. در اتش اراميدن پروانه هاي خسته..
حسين جان. مثل آسمان پاکي اي خداي مهرباني ها مردمان اين سرزمين حسيني را درياب
خوب ما که از تو سرشاريم
ما را نگذار بيهوده اسير ارزو بمانيم..اگر دنياي روياهايمان سراسر زيرو رو گردد
فقط يک حرف مي ماند.
.خوشه خوشه تشنهء نام سرخ توايم .يا حسين..

زمزمه های بارانی

elhambala2001 — Sat, 07 Mar 2009 05:45:36 GMT

زمزمه های بارانی

عشقی که قلب منجمـــــــدم را مذاب کرد

ما را به جـــــــرم با تو نشستن کباب کرد

یک شعله عشق در شب چشمم نفس کشید

یک آیه از نگــــــــــاه تو را مستجاب کرد

چشمت همیشه منتظر چیــــــــز تازه ایست

چیزی شبـــــیه آنچه دلـــــــم را مجاب کرد

این مرغک شکســــته پَرآرام و سر به زیر

پسکوچه های ذهـــــــــــــن مرا انتخاب کرد

لعنت به چشم خســــــــــته ی بارانی ِ خودم

یک شب تمام نقشــــــــه ی مارا بر آب کرد

امشب تو نیســـــــــــــــــتی و برای گریستن

باید تمــــــــــــــــــام غربت ما را کتاب کرد

رسم آدما.....

elhambala2001 — Sat, 07 Mar 2009 05:33:34 GMT

هر چی ....

هر چي مهربونتر باشی،بيشتر بهت ظلم ميکنند.

هر چي صادق تر باشي،بيشتر بهت دروغ ميگند.

هر چي دلسوزتر باشي،بيشتر سرت کلاه ميذارند.

هر چي قلبت رو آسونتر در اختيار بذاري، راحت تر لهش ميکنند.

هر چي بيشتر به فکر ديگران باشي،بيشتر حقت رو ميخورند.

هر چي خودت رو خاکي تر نشون بدي،واست کمتر ارزش قائل میشن

نجوای دلم با دل

elhambala2001 — Sun, 01 Mar 2009 06:02:12 GMT

تا سرزمين نور راهی نيست.اگر سعادتش را داشته باشی و همتي، می توانی در اين بهشت گمشده قدم بگذاری و نفس تازه کنی.
تا سرزمين نور راهی نيست و اين را تو خوب می دانی دل من که نمی گذاری به شهر دود و آهن و سيمان عادت کنم و به بوی نامانوس ادکلنها خو بگيرم..
من نمی توانم به تو حق ندهم که در ازدحام خيابانها و هياهوی حراجها ، احساس غربت نکنی .
من به تو نمی توانم حق ندهم که بيقرار نباشی و به ياد روزهايی که بوی اسکناس نداشت ، بيتابی نکنی.
من به تو نمی توانم حق ندهم که درپی آن آمدهای صاف و ساده و صادق ، آن مردان بزرگ و صميمی و بی ادعا نباشی . مردانی که آميزه ای از حماسه و ايمان بودند و از نفسهايشان رايحه نجيب عشق به مشام ميآمد. همانان که در چشمهايشان برقی آسمانی داشت و لبخندشان ، دريايی از اميد و مهربانی بود . همانان که ...

آه چه بگويم ! ‌! ‌! ‌!

دل من ! تو حق داری به جستجو برخيزی و از تنهايی در ميان انبوه آنانی که ديروز فراموش کرده اند و در ماراتن بی فرجام برخورداری در پی سبقت از يکديگرند، بنالی.
تو حق داری مرا با گذشته ام مقايسه کنی و تفاوتهايم را به رخم بکشی.و به من که گاهی از دست تو کلافه و مستاصل می شوم، صراحتا بگويی که قرارمان اين نبود.
من می دانم که بايد تا دير نشده در برنامه هايم تجديد نظر کنم .
من ميدانم که اگر می خواهم در امتحان قيامت مردود نشوم فکری به حال اين همه تجديدی هايم بکنم.
من نميدانم که چرا اين قدر با تو و با خود بیگانه شده ام و زرق و برق دنيا چگونه مرا فريفته است که مجال انديشيدن و رسيدگی به اعمالم را ندارم.
من گر چه بسيار ميدانم ، اما نميدانم که چرا از دانسته هايم بهره نمی گيرم و لغزشها يکی پس از ديگری مرا از قله ای که سر بر آسمان می سايید ، روز به روز به سمت دره ای که چون سياهچال تاريک است فرو می کشاند.
تو حق داری مرا نکوهش کنی و من سزاوارم که با کوله بار سنگينی از اندوه و ندامت سرزنش های تو را بشنوم و دم بر نياورم.

اينک سالهاست که ديگرصدای غرش توپخانه ها و هواپيماهای جنگنده به گوش نمی رسد و از آژير خطر و موج انفجار راکتها و خمپاره ها خبری نيست. جنگ ظاهراٌ تمام شده است. اما تو باور نداری و مدام مرا سوال پيچ می کنی و نمی گذاری مثل بقيه آرام بگيرم و جسم خسته ام را به خواب بسپارم.

هنوز بيدارم و به ياران و دوستانی می انديشم که سبز زيستند و سرخ به بار نشستند.سينه سرخان مهاجری که به آسمان بال گشودند و از قيد قفس تنگ زندگی و تن رهايی يافتند . رفتند تا بمانيم. سبز و سرافراز. آزاده و بی نياز.

می پرسی پس آنان را چه کرديم؟؟

می پرسی من در کدام جبهه، وکدام سنگرم؟و سلاحم چيست؟
من گرچه می توانم ساعتها برايت در اين باره سخنرانی کنم اما نميدانم چرا شرمساری به زبانم رخصت سخن گفتن نمی دهد.من بايد به سرزمين نور برگردم.
من شناسنامه ام را در آنجا گذاشته ام.
من آيينه ای را که هر روز خود را درآن می نگريستم و در آن می گريستم.
من قمقمه ای که با آن عطشم را فرو می نشاندم.

من لباسهای خاکيم را که مرا ترغيب می کرد که خاکی باشم و تکبر نورزم .
من روياهايم را که خدمت به مردم بود
من . . . . . . را در آنجا ، جا گذاشته ام.
چه لذتی دارد رهايی از سکون و راهی شدن
چه لذتی دارد تماشای آفتاب هنگام طلوع و غروب در افق. آنگاه که به سرخی می گرايد.
چه لذتی دارد حضور در سرزمين لاله ها و همنشينی با ملائک در دياری که مجاور کربلاست و فضای آن از رايحه خوش ملکوت آکنده است.

خوشا به حال اهل سفر
خوشا به حال کسانی که از قيد خويش و تمنيات دنيا رسته اند و سبکبال تر از پرندگان ، پرواز را برگزيدند.
خوشا به حال . . . . . . . . . .

سرزمين نور سرشار از گفتنی های بسيار است که ناگفته مانده ،
سرزمينی ست که هر بار می توان آن را دوباره عاشقانه کشف کرد و به تماشای پلهايی نشست که زمين را به ملکوت آسمان متصل می کند و . . . . . .

« التماس دعا »