زمانی که رژیم صهیونیستی از ساکنان غزه، قربانی می گیرد تنها مردم تظاهرکننده هستند که در بیشتر پایتخت های کشورهای عربی، به خیابان ها می آیند و با محکوم کردن جنایت این رژیم شعار می دهند: جنگ اسراییل علیه اعراب و فلسطین شکل گرفته و ما و حاکمانمان باید در برابر تجاوزگران یک جبهه ی متحد تشکیل دهیم. اما سران عرب، کشتار اسراییل در باریکه غزه را "مساله داخلی فلسطین" تلقی می کنند و در مقابل، در مورد گذشته و دستاوردهای تاریخی و میراث تمدنی خویش داد سخن سر می دهند. حاکمان کشورهای عربی پیش از این نیز در برابر رفتار "صدام " دیکتاتور عراق که تجسم عینی سادیسم و ددمنشی بود سکوت و خشونت مستبد بغداد در حق مردم و همسایگانش را "مساله داخلی عراق" قلمداد کردند* مردم فلسطین و باریکه غزه در برابر اسراییل نه به سران عرب که به مقاومت و تدبیر و وحدت خود امید بسته اند و دایم پیام "نزار قبانی" آن ادیب و شاعر روشن بین نسل پیشین را تکرار و سرلوحه عمل خویش قرار داده اند که به صهیونیست ها گفته است: " ما را سرخ پوست مپندارید، ما در فلسطین می مانیم، در سرزمینی که بر مچ دستش دستبندهایی از گل دارد، این جا وطن ما است که در آن زاده شدیم و در کشتزارهای زیتون، گندم زارهای زردش، در وجدان و تاریخش پراکنده شده ایم"

به رغم آن که نیروهای اسراییلی در سه هفته گذشته یک هزار و 200 فلسطینی از جمله صدها زن و کودک را در باریکه غزه شهید و بیش از پنج هزار نفر را زخمی کرده اند اما اعراب چه در چارچوب اتحادیه ی عرب و چه نمایندگانشان در سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی، واکنش و اقدام عملی موثر از خود نشان نداده اند.
واقعیت تلخ این است که از حاکمان و همچنین نمایندگان نسل جدید اعراب، در برابر رژیم اشغالگر قدس هیچ کاری برنمی آید و به معنای کامل کلمه خلع سلاح شده اند. شاهد مثال تفرقه و تشتت موجود میان کشورهای عضو اتحادیه ی عرب و نمایندگان اعراب در سازمان ملل است که همه ی اقدامات تبلیغاتی و غیرعملی شان در خصوص فاجعه ی غزه، بی نتیجه مانده است.
در این فاجعه و زمانی که رژیم صهیونیستی همچنان از ساکنان غزه، قربانی می گیرد تنها  مردم تظاهرکننده هستند که در بیش تر پایتخت های کشورهای عربی، به خیابان ها می آیند و با محکوم کردن جنایت این رژیم شعار می دهند: جنگ اسراییل علیه اعراب و فلسطین شکل گرفته و ما و حاکمانمان باید در برابر تجاوزگران یک جبهه ی متحد تشکیل دهیم.
اما سران عرب، کشتار اسراییل در باریکه ی غزه را "مساله ی داخلی فلسطین" تلقی می کنند و در مقابل، در مورد گذشته و دستاوردهای تاریخی و میراث تمدنی خویش داد سخن سر می دهند. حاکمان کشورهای عربی پیش از این نیز در برابر رفتار "صدام حسین" دیکتاتور عراق که تجسم عینی سادیسم و ددمنشی بود سکوت نمودند و خشونت مستبد بغداد در حق مردم و همسایگانش را "مساله ی داخلی عراق" قلمداد کردند.
صدام به مدت 30 سال مردم عراق را شکنجه داد، گوش و زبان مخالفانش را برید، منتقدانش را به زندان افکند، اعضای خانواده هایشان را اسیر کرد و وضع ساکنان این سرزمین به جایی رسیده بود که حتی از سایه ی خود می ترسیدند و اعراب این قضایا را "مسایل داخلی عراق" می دانستند.
سران عرب با سکوت در برابر استعمار اسراییل و استبداد صدام، فقط به شکوه و میراث و دستاوردهای گذشته شان، بالیده اند و اکنون در انفعال و بی عملی و بی تفاوتی نسبت به خشونت رژیم صهیونیستی در حق غیرنظامیان غزه، گوی سبقت را از رهبران کشورهای غربی ربوده اند.
آیا اعراب نمی توانند به جای بالیدن به دستاوردهای گذشته به آینده ی تاریکی که پیش روی خود و مردم عرب فلسطین است بیندیشند و طرح و اقدام عملی را – مثلا قطع روابط سیاسی ، تجاری با رژیم اسراییل – برای جلوگیری از جنایت های مکرر این رژیم در باریکه ی غزه ، بیابند؟
حقیقت آن است که حاکمان عرب مظهر حال و آینده ی ملت عرب نیستند زیرا از دانایی، توانایی، شجاعت، خلاقیت، دانش و دیپلماسی قوی بهره مند نیستند و تحصیل کردگان و روشنفکرانشان هم از محدودیت آزادی عقیده، بیان و قلم و نداشتن حزب و ایفای نقش در امور سیاسی در رنجند.
مردم فلسطین و باریکه ی غزه در برابر اسراییل نه به سران عرب که به مقاومت و تدبیر و وحدت خود امید بسته اند و دایم پیام "نزار قبانی" آن ادیب و شاعر روشن بین نسل پیشین را تکرار و سرلوحه ی عمل خویش قرار داده اند که به صهیونیست ها گفته است:
" ما را سرخ پوست مپندارید، ما در فلسطین می مانیم، در سرزمینی که بر مچ دستش دستبندهایی از گل دارد، این جا وطن ما است که در آن زاده شدیم و در کشتزارهای زیتون، گندم زارهای زردش، در وجدان و تاریخش پراکنده شده ایم".
نزار قبانی روزگاری خطاب به مقام های اسراییلی مهاجم به غزه تاکید کرده بود: سرمست کشتار و پیروزی ظاهری نشوید، اگر خالد را بکشید، عمرو خواهد آمد و اگر گلی را پایمال کنید عطر آن می ماند