خیلی زود میرسه،روزی که درست همین لحظه زندگیت مثل لحظه های قبل تبدیل به یه خاطره بشه.شاید یک خاطره شاد،شاید هم غمگین،مهم اینه که یادی از اون به یادگار بمونه.
خاطراتی که زودتر از چشم به هم زدن،درست به کوتاهی عمر کوتاه رویاهای خیال انگیز و شیرین که مثل یک خواب زود به انتها میرسه،اما میتونه اثرش عمیق باشه و تکونت بده،گاهی شاد میکنه،گاهی مایوس،گاهی پر از افسوس،گاهی سرپا امید و انرژی.
و تو دایم در حال ساختی،بی آنکه حتی گمان کنی،تو خالق و سازنده خاطرات و دقایق زودگذر عمر خودتی و گاهی حتی در بناهی خاطره های دیگران هم تو عاملی.
راستی تو لحظه خلق اون خاطره ها چند بار به این فکر کردی که تو در عالم خلق یه اثر جدیدی؟به صدای بی وقفه عقربه های ساعت گوش کن،لحظه ها برای هیچ کدممون صبر نمی کنه و منتظر نمی مونه،تا حتی اگه جا موندیم یه قدم فاصلمونو باهاشون کم کنیم.
هر چی در یاس و تردید سر کنیم،فاصله بین ما و لحظه های قیمتی زندگی که بی حیال ما می گذرن و ما رو جا میذارن،بزرگتر و بزرگتر میشه و جبرانشون دشوار و دشوارتر.
ما در همین لحظه واقع شدیم.در همین لحظات در حال عبور،بیا یه لحظه ازامروز فرا بریم و به خیال گذشتن همین لحظه به مرور اون بشینیم.
بیا فکر کنیم از گذر این لحظه ها ما موندیم و یه خاطره. و این خاطره چی باشه که لایق زندگی کردن بشه و تنها بهایی کم از بهای عمر صرف شدمون در اون لحظه نداشته باشه،بلکه اون قدر قیمتی باشه که مرورش امید روزهای پیش رومون بشه.میگن خلق،لذت بخش و شیرینه و خالق هر چی اثر لایق تری بساازه بیشتر اثرش شادمان و مسرور.بیا از خودمون بپرسیم:چند بار خواسته و دونسته سعی کردیم خالق خاطره هایی باشیم که لایق مرور تو ذهن خودمون باشه،که بتونیم پیش خودمون سربلند بگیم من افتخار میکنم،کاری کردم که ثمرش این خاطره است.
خاطره ایی که ما رو شاد میکنه،بهمون انرژی میده،ما رو به زندگی امیدوار میکنه،همون خاطراتی که به زندگی مون ارزش و قیمت می ده و زندگیمون رو ارزشمند میکنه.
اما خاطره ها،همیشه شاد نیستن،گاهی تلخ و گاهی غم انگیزن.خیلی عجیبه،گاهی اوقات خاطرات تلخ و آزارنده اون قدر عذابمون می ده که با وجودی که از ته دل آرزومونه که یه معجزه ای رخ بده و یک دستی از غیب بیاد و همه اون خاطرات تلخ رو با خودش ببره،با انگار حسی مکررا ما رو به اونا برمیگردونه.اما واقعیت اینه زمان دیگه گذشته و هرگز،نه ما به روزهای رفته برمیگردیم و نه روزهای رفته به ما.واین درست مثل پیمودن مکرر یک کوچه بن بست،برای رسیدن به منزلی است که اصلا تو اون کوچه نیست.خیلی هامون هنوز تلاش کردن رو فراموش نکردیم،بارها و بارها سعی میکنیم و با تمام وجودمون می خوایم یه راهی پیدا کنیم،تا از بن بست ها رها بشیم.بارها تلاش و کوشش میکنیم،آخر سر هم از این که چرا نرسیدیم تعجب میکنیم.گاهی سعی میکنیم اونا رو فراموش کنیم و ازشون فاصله بگیریم،اما تو این تلاش بی فرجام،اون خاطره ها ما رو بیشتر تو کام خودشون می کشن و انگار بیشتر رو دل و دقایق عمرمون سنگسنی می کنن،یا وجودی که می خواهیم فراموش کنیم،اما انگار این کار شدنی نیست.و چندبار این کوچه بن بست رو طی کردیم به یاس نزدیک می شیم.
و چه تاسف بار گاهی حتی متوجه نمی شیم از ما،در انتهای یک کوچخ بن بست،فردی مونده با یک عالمه آرزوهای باشکوه پژمرده،رویاهای خاک گرفته که زانوی غم بغل کرده و سردرگمه و راهی واسه رفتن و رسیدن پیدا نمی کنه.
خاطرات منفی به معنای شکست نیست،بلکه یک درس با تجربه با ارزش به بهای دقایق و لحظه لحظه ارزشمند عمری که برای کسبشون صرف شده.بیا مساله یه بار دیگه،یه جور دیگه مرور کنیم،شاید راه حل رو درست نرفتیم.اصلا چه طور متوجه نشدیم،از انتهای این کوچه بن بست هیچ معجزه ای بلند نمیشه، چه طوری یادمون رفته بود که تکرار دایمی کارهای نادرست قبلی و توقع نتیجه دلخواه و متفاوت با قبل داشتن خیالی بیهوده و وقت تلف کردنه.بزرگ ترین شاهدش نتیجه های دلخواهیه که بهشون نرسیدیم.
هر چند شایسته است وقتی تو خلوت،خودت رو مروز کنی،به خاطر آفرینش خاطره ای ارزشمند به خودت آفرین بگی و خودت رو تحسین کنی،اما به خاطر خاطرات گذشته،به خاطر چیزی که حالا تحت اختیار و قدرتت نیست و راهی برای اصلاحش نداری،خودت رو سرزنش نکن،این کار اعتماد به نفست رو نابود می کنه.
اگر اون روز رسیده که به خودت بی اعتماد شدی،زندگین رنگ غم گرفته،دست به کاری نمی بری چون از مباداهای بعدش می ترسی و ترس مغلوب کرده،چشماتو باز کن و ببین ته یک کوچه بن بست به انتظار یه معجزه خیالی نشستی که راهو واست باز کنه.
در صورتی که راه حلت خیلی ساده تر از انتظار واسه یه معجزه خیالیه.تا دیر نشده برگرد.از همون راهی که اومدی.راه خلاصی از این کوچه بن بست یه راهه،اون هم راهی که ازش اومدی.خودت رو زندونی لحظه های رفته و بی بازگشت نکن،نه نمیگم خاطره های منفی رو فراموس کن.اتفاقا برعکس،خوب به یاد بسپارشون تا راهنمایی بشه واسه این که جلوی تکرار وقایع تلخ مشابه گذشته رو بگیره.
اگه اون راهی که تو رو به خاطره تلخ رسونده تنها حاصلش تشخیص بیراهه از راه بوده باشه،اون خاطره هم در اوج تلخی ارزشی کمتر از خاطرات مثبت نداره.
چون لااقل چند تا راه بن بست کاذب از راه های رو به روت خدف شده و ارزش امتحان کردن مجدد رو نداره.
حالا فرصت داری مسیرهایی در جهت مخالف میسرهای قبلی،میسرهای با شانش موفقیت بیشتر واسه رسیدن به هدفت رو کشف کنی.اگه توجه کنی درصد خطات خیلی کمتره و بی شک به موفقیت خیلی نزدیک تری.
با اندوهی از گریه مطلب رو به پایان میرسانم.
 
 
نبض زندگی هنوز می زند
من و تو زنده ایم
بهار در راه است
ستاره چشمک میزند
غنچه ها باز شده اند
مرغ عشق من می خواند
پس چرا ناامیدی؟؟؟؟؟؟؟؟

الهام